Verslag reis 6 – 11 mei 2019

 

Beste lezers,

Even voorstellen, ik ben Daniël de Haan, kom uit het mooie Vinkeveen en ik ben 19 jaar jong.

Via mijn tante ben ik te horen gekomen over stichting Linquenda. Zij was een aantal keer naar Roemenië gegaan, om daar mensen te helpen. Zij kwam steeds met mooie, maar ook droevige verhalen terug, over hoe slecht sommige mensen het daar hebben. Dit heeft mij, maar ons hele gezin thuis erg geraakt. Sindsdien hebben wij ook een sponsorgezin in Roemenië, die wij, door middel van geld doneren, goed kunnen helpen met voedsel en andere middelen die mensen erg hard nodig hebben.

Bij mij bleven die verhalen erg zitten en ik wilde ook graag meer helpen. Ik heb het daar met mijn tante vaak over gehad, en dit uiteindelijk tot een datum waarop wij naar Roemenië gingen! Erg mooi maar ook stiekem heel erg spannend.

Op 6 mei 2019 was het dan zover. Op de vroege maandagmorgen zouden wij vertrekken richting Oudewater, om vanaf daar door te gaan naar Eindhoven. Nog steeds vond ik het erg spannend, want de andere 2 reisgenoten kon ik nauwelijks, en de situatie die je gaat aantreffen kan je ook moeilijk inschatten als je er nog niet eerder bent geweest. Dit viel gelukkig erg mee! We waren echt een top team met z’n vieren.

Na maandag een lange reisdag gehad te hebben, met enige vertragingen, kwamen we aan op het slaapadres in Arad. Na heerlijk gegeten te hebben en we het busje hadden opgehaald, hebben we ’s avonds de week ingepland, en de gezinnen doorgenomen.

Elke avond hebben we de auto ingepakt met voedselpakketten, aardappels en wasmiddelen. Omdat wij nog een aantal mooie extra sponsoren hadden, konden we voor elk gezin nog fruit en groente halen, als extra. Dit deden wij in de ochtend. Met ons mee ging een tolk, die ons kon helpen te communiceren met de gezinnen. Dit deden wij 4 dagen lang. In het huis waar wij verbleven zijn we erg goed verzorgd!

Op zaterdag zijn we weer teruggereisd. Het voelde ook weer goed om naar huis te gaan. Het was een erg mooie indrukwekkende week!

Persoonlijk vond ik de week heftiger dan verwacht. Je weet niet wat je in kan schatten. Het bleek na de week dat de hulp die we geven echt nodig is, blijf dus vooral doneren! Het was een vermoeiende week, maar ook erg goed om te doen. Met de groep was alles in goede harmonie verlopen, ik heb nagedacht over verbeterpunten, maar kon die echt niet vinden. Ik hoop door de hulp die de stichting geeft, het steeds beter gaat met het land.

Bedankt voor het lezen!

Groetjes uit Vinkeveen,

Daniël de Haan

Verslag van de reis in februari 2019

Het bestaat nog steeds. Zo’n weg waar je niet in het donker moet rijden. En waar je overdag niet harder dan 50 km/p.uur kan rijden. Je zit constant te schudden in de auto en wordt voortdurend van links naar rechts geslingerd omdat de chauffeur de gaten in het asfalt wil ontwijken.  In de omgeving waar wij doorgaans werken, omgeving Arad, zijn zeker de doorgaande wegen goed. Daar schieten op een tweebaansweg personenwagens als het even kan met 100 km./p.uur de traag rijdende vrachtwagens voorbij, soms op een haar na een tegenligger ontwijkend. Maar voor een eventueel toekomstig project waren we dus wat van het vertrouwde pad afgeweken.

Alle uit te delen goederen voor deze reis zijn in Arad gekocht. De jongerengroep van Arad-Gaj was al druk bezig geweest 100 voedselpakketten in te pakken. De dozen stonden netjes dicht getapet op ons te wachten. Zelf zijn we eerst nog langs de groentehal gereden om verse spullen in te slaan. Voor elk gezin een zak aardappelen van 5 kilo, kost 11 LEI, € 2,75. Verder 2 kilo winterpeen voor 6 LEI, € 1,50; en als laatste en meest exclusieve: grote glimmende handsinaasappels 5 voor 4 LEI = € 1,–. Die hebben we uitgedeeld naar gelang de grootte van het gezin.

 

We zijn begonnen in het dorp wat het verste weg ligt. Toen we bij familie S. kwamen, werd er gelijk al gemopperd. Jullie hadden moeten bellen dat je zouden komen. Dan kon ik wat lekkers klaarmaken. Uitgerekend bij dit gezin. De vorige keer dat ons team er was, kwamen ze juist op een dag, waarop de moeder des huizes niets meer in huis had om haar kinderen voor te zetten. Het was een geschenk uit de hemel dat die dag ons team op de stoep stond. Deze moeder  had geleerd om op God te vertrouwen. En we moesten en zouden iets eten. Dus als alle gezinnen in dit dorp bezocht waren, moesten we terugkeren en dan zou er een schaal pannenkoeken klaar staan. En zo gebeurde het. Het was tevens een feestmaal voor haar 5 kleine kinderen.

Wilt u bidden voor mevrouw B. Ze woont in hetzelfde dorp. Met haar 71 jaren zorgt ze voor haar zoon van 47. Dat doet ze al van zijn geboorte af aan natuurlijk. Maar zoonlief kan lopen, noch praten. Inmiddels is zijn gewicht minstens anderhalf keer het gewicht van zijn moeder. Een zware klus. Maar ze doet het blijmoedig en met liefde. Op eerdere reizen hebben we  haar geholpen met een po-stoel, een hoog-laag bed, incontinentiemateriaal. Wat het nu extra zwaar maakt is dat zoonlief agressieve buien heeft. Dan gooit en smijt hij met van alles; er zijn al een paar ramen gesneuveld; ook moeder heeft al menige blauwe plek opgelopen. Wilt u bidden voor kracht, juiste medicatie, hulp.

Familie P. is helemaal gesetteld. Jarenlang hadden ze gespaard. Ze konden gratis wonen in een huis van een familielid. Maar ze hadden geen grond om zelf te bouwen. Ze wilden graag in hun eigen dorp blijven wonen, maar hadden medewerking van de gemeente nodig. En dat duurde lang. Eindelijk dan toch kregen ze een stuk grond toegewezen zo’n 500 meter van hun huidige woonplaats vandaan. Nu konden ze bouwen. En het is mooi geworden. Een ruime woonkamer, mooi strak laminaat op de grond. Tenminste, het lijkt laminaat, maar het is vinyl. Half open keuken. Het erf is opgeruimd. Een mooi verblijf waar ze 3 varkens in vet mesten. Ze zijn gesetteld! Klaar.

En zo zijn er veel mensen bezig ergens in dit proces. Familie P. kon jarenlang sparen en was ineens klaar. Maar de meeste gezinnen doen er wel langer over.  Familie B. bijvoorbeeld. De rode bakstenen muren staan er en het dak zit er ook al op. Binnen zie je nog de betonnen vloeren. In één ruimte zijn de muren betegeld en er is een keuken geplaats. Tweedehands voor € 500,–. Maar van woonkamer of badkamer is nog niets te bespeuren. Ook op de bovenverdieping onder het schuine dak is nog niets gedaan. Vader wil geen geld lenen van de bank. Veel mensen doen dat wel, maar betalen dan extra aflossing voor de rente. Van het salaris van vader B. leeft het gezin, van het inkomen van moeder B. en de oudste zoon wordt het huis verder gebouwd. Dus dat duurt iets langer, een aantal jaren. Maar er is vooruitgang.

 

En die vooruitgang is duidelijk zichtbaar in de omgeving van Arad. Daarom zijn we op de tweede dag iets verder gereden naar een dorp dat onder onze aandacht werd gebracht. Bij de stichting kwam een hulpvraag binnen, dus we zijn polshoogte gaan nemen. Ik vertelde al over de weg er naar toe. Het dorp binnen rijdende viel ons gelijk al op dat hier helemaal geen bouwactiviteiten plaats vinden. Er stond maar een enkele auto op de erven of in de straten geparkeerd. Was de tijd hier 20 jaar stil blijven staan?? Blijkbaar profiteert niet iedereen evenveel  van de economische groei. Een volgende keer zullen we u informeren of we als stichting iets voor deze omgeving kunnen betekenen.

De laatste dag van ons verblijf was nog druk. We waren natuurlijk de tweede dag er tussenuit geweest. Zouden we dat nog in kunnen halen? Wel willen we genoeg tijd bij de mensen doorbrengen om even naar hun verhaal te luisteren.

In de middag stonden we voor het hek van familie G. Er lag een brede ketting om de poortdeur met een dik hangslot er aan. We schrokken. We vroegen ons af …  Vanmorgen hing er ook een brede ketting met hangslot om de poortdeur van dhr. H. Op ons roepen was er niemand verschenen. Dhr. H. woonde alleen. We informeerden per telefoon bij het gemeentehuis. De sociaal werkster vertelde dat dhr. H. in november jl. erg ziek was geworden en na korte tijd was overleden. Zijn zus, die in een ander dorp woont, is belast met de verdere afwikkeling. Dus bij het zien van de brede ketting bij fam. G. schrokken we en dachten aan oma G. Uit onze rapportage wisten we dat dochter G. en haar man naar Duitsland waren gegaan om geld te verdienen. Ze zouden daarvan het huis een grote opknapbeurt willen geven. De buurvrouw kwam aanlopen. Ze is niet thuis hoor, riep ze al uit de verte. Dat stelde ons al enigszins gerust. Oma G., die toch lichtelijk gehandicapt was, was na vertrek van haar dochter alleen achter gebleven. Er was niet echt iemand die naar haar omkeek. Voor de winter begon, was dochter G. teruggekomen en heeft oma meegenomen naar Duitsland. Maar volgens de buurvrouw wilde oma G. zeker in de lente terugkomen. Oost, west; thuis best!!

Zo gaat er achter elke naam een verhaal schuil. Als laatste vertel ik over familie A. Elke keer als we bij dit gezin kwamen, vroegen we of ze al iets van moeder hadden gehoord. Daar kwam nooit een bevestigend antwoord op. Een jaar of vijf geleden is moeder met de noorderzon vertrokken, 5 kinderen achterlatend. Ze had haar man ingeruild voor een ander. De zorg voor de kinderen kwam voornamelijk op oma terecht, want vader dronk af en toe een beetje te veel.  In Roemenië gaan kinderen doorgaans vanaf hun 6e jaar naar school. Je krijgt pas een werkvergunning als je 8 schooljaren hebt afgerond. Als de portemonnee het toelaat kunnen pientere leerlingen doorleren tot en met 12 schooljaren. Dus met 18 jaar hebben ze het voortgezet onderwijs achter de rug. Knappe koppen gaan door naar de universiteit. Twee jongens uit familie A. mogen al werken en dragen zo bij aan het gezinsinkomen. De derde zoon zit in klas 9 en studeert voor elektricien.  Ik vraag vader wanneer ze iets aan het huis gaan doen, want het staat bijna op instorten. Er komt nu immers genoeg geld binnen. Het blijkt dat hij de eigendomspapieren nog niet heeft. Die moet hij aanvragen bij de gemeente. Het is maar een formaliteit, maar het is er nog niet van gekomen …  Blijkbaar is er contact met moeder geweest, want moeder en haar nieuwe vriend zijn in Duitsland gaan werken en hebben de twee meisjes (12 en 16 jr.) meegenomen naar Duitsland.

 

Na een lange dag zijn nog niet alle gezinnen bezocht. Het is allang donker. Vijf adressen blijven nog over. Marcelis en Isabel, waar we deze dagen mee hebben opgetrokken, zullen deze laatste vijf nog op een later tijdstip bezoeken. Om 21.00 uur zitten we aan onze laatste warme maaltijd hier. Aardappelpuree, een kippenpoot en koolsalade. Morgenochtend half 10 staat het taxibusje voor de deur, dat ons naar Budapest (H) zal brengen. Maar dat gaat over een brede vierbaans autoweg zonder gaten en hobbels, zodat je heerlijk in kan dutten.

 

Oudewater, 18 febr. 2019                              Marco en Mitra Blankenburgh

 

 

Na 5 jaar in het huidige pand was het tijd voor enkele aanpassingen in de presentatie.

“Hebben jullie er een stuk bij gekregen?”, was de reactie van een aantal bezoekers van de winkel. Maar nee, dat is niet zo. Wel hebben we de beschikbare ruimte overzichtelijker en efficiënter ingedeeld. Er zijn andere stellingen gekomen, waardoor je meer artikelen op dezelfde ruimte kan presenteren. En dat valt op. Kom maar kijken …  en kopen ;).

Reisverslag door Willem van Welzenis

van de reis naar Roemenie met  St.Linquenda

van 8 tot 17 oktober 2018

Op maandag 8 oktober verzamelden we ons om 5.45 uur bij Tony van der Eijk om op reis naar Roemenië te gaan. We gingen met vier personen: Tony, Leen en Coen namens de commissie Linquenda en ik als gast.

Ik was in het verleden meerdere keren naar Roemenië geweest, toen namens de stichting Oudewater helpt Roemenië.

Voordat we vertrokken las Tony een gedeelte uit de Bijbel en een meditatie en ging met ons voor in gebed, waarna Marco Blankenburgh ons naar het vliegveld in Eindhoven bracht.

Om 9.10 uur vertrok het vliegtuig richting Boedapest en na een rustige vlucht kwamen we daar om 11.05 plaatselijke tijd aan. Net zoals in Nederland was het in Boedapest zomers weer en we genoten van de tocht in een taxibusje van Boedapest naar Arad.

Gelukkig konden we gemakkelijk en snel de grens over en ik verbaasde me erover dat de afgelopen jaren de wegen enorm verbeterd waren. Daardoor verliep de reis soepel en kwamen we na een uur of vier bij ons logeeradres aan.

In de plaats Arad werd er geld gepind en bij een verhuurbedrijf huurden we een grote bus en een bestelauto, die we nodig hadden om alle goederen op de plek van bestemming te brengen.

De week voordat wij naar Roemenië gingen is er een vrachtwagen met goederen in Arad aangekomen, waarna al deze spullen naar een kerkzaal zijn gebracht: voedselpakketten, jassen, tassen, knuffels, bedden, fietsen, een trampoline en ook veel zakken aardappels die we op de plaatselijke markt in Arad hebben gekocht.

Met behulp van adreslijsten laadden we alvast we de bus, zodat we de volgende morgen de adressen op de route makkelijk zouden kunnen vinden.

De maaltijd gebruikten we aan het eind van de middag bij ons logeeradres.

‘s Avonds namen we met elkaar de volgende dag door en omdat het voor Roemeense begrippen nog erg warm was, zaten we nog een poosje in de tuin of op de veranda.

Met Coen en Leen sliep ik op een kamer, terwijl Tony haar eigen logeerkamer had.

Veel rust was er echter niet in de nacht: naast onophoudelijk gesnurk van een van de gasten klonk er ook al even na 1.00 uur het gekraai van de haan.

Elke morgen begonnen we gezamenlijk met het ontbijt en een dagopening.

En daarna gingen we naar de kerkzaal, waar we op een van de tolken wachtten, die dagelijks meeging om voor ons uit het Hongaars te vertalen. Bij de gezinnen werden we hartelijk ontvangen en sommigen hadden zelfs eten voor ons klaargemaakt.

Naar behoefte van de gezinnen deelden we voedselpakketten en kleding uit en bij de plaatselijke bakker werden broodcontracten afgesloten voor gezinnen, die gesponsord worden vanuit Nederland.

De commissieleden bespraken regelmatig de leefomstandigheden van eventuele nieuwe gezinnen en bepalen later  of deze mensen in de toekomst geholpen kunnen worden.

Sommige omstandigheden zijn schrijnend en soms waren de verhalen ook wat tegenstrijdig. In vijf minuten tijd kon bijvoorbeeld het kindertal oplopen van vijf naar negen.

Bij ieder bezoek aan een gezin werd een bijbelgedeelte gelezen en een gebed uitgesproken.

En zo gingen we elke dag met bezoekschema’s die thuis door de commissieleden waren opgesteld, op pad.

Op zondag bezochten we de plaatselijke kerkdienst en toen de dienst afgelopen was, kwamen ouders hun kind laten dopen. Zij waren dus niet bij de dienst aanwezig, wat in onze ogen wel merkwaardig was, maar daar misschien normaal.

Na de dienst waren we verder die dag bij ons logeeradres te gast.

In de tien dagen die we in Arad doorbrachten hebben we veel armoede gezien. Vooral ouderen, die geen kinderen hebben die voor hen kunnen zorgen, hebben het heel zwaar. Deze mensen leven doorgaans in een onderkomen, dat niet groter is dan vier bij vier meter waar zich al hun huisraad bevindt: tafel, stoel, bed, keuken, kleding enz.

Verder kwamen we veel kinderrijke gezinnen tegen die in armoedige omstandigheden leven, omdat de vader geen werk of een tijdelijk contract heeft, of invalide is waardoor hij niet kan werken.

Naast veel armoede zagen we ook dat er families wonen die het in de loop van de jaren beter hebben gekregen. Daar hebben we afscheid van genomen met een bijbeltekst en een foto, waarbij we hen veel zegen wensten voor de toekomst.

Daarnaast werden er ook nieuwe gezinnen aangemeld; later zullen zij door de commissie worden besproken of we in de toekomst iets voor hen kunnen betekenen.

Op maandag 15 oktober werd de verjaardag van Coen gevierd, waarbij de familie van Bemmel op bezoek kwam en taart meebracht.

De dinsdag daarop bezochten we met elkaar een kinderopvanghuis, de laatste goederen werden nog afgeleverd, de beide auto’s werden ingeleverd en de kerkzaal werd schoon opgeleverd!

Het was een goede reis met vooral prachtig weer, waarin we veel indrukken hebben opgedaan.

Na afscheid te hebben genomen van Jolanda en haar zoon vertrokken we de woensdag om 10.00 uur per taxi naar het vliegveld.

Willem van Welzenis

Zomaar een paar ervaringen, 30 april – 9 mei 2018.

Na een voorspoedige reis kwamen we aan in een zonovergoten Roemenië, en werden we verwelkomd door onze gastvrouw.

Het is voor de vierde keer dat ik mee mag, dus voelt het voor mij een beetje als thuiskomen.

Met z’n vieren uit Holland, Hanneke, Wim, m’n zwager Harm en ik gaan we ons best doen om alle spullen weer bij de gezinnen te brengen.

Onze eerste taak was het sorteren van alle bananendozen in de opslag. Best een hele klus ……. Maar na een tijdje, met extra dank aan Wim en Harm (die gaan maar door, ondanks de hitte ± 30 º ) kon zelfs de bus geladen worden voor de volgende dag.

Moe maar voldaan, geniet ik van m’n bed!

Weer even contact met thuis via de whats-app om “welterusten” te zeggen.

Volgende ochtend met elkaar aan de ontbijt tafel. Ondertussen beetje de dag doornemen.

Om 9.00 uur afgesproken bij de opslag. De tolken waren al aanwezig! Omdat de bus al geladen was, konden we meteen vertrekken.

Deze reis hadden we een extraatje voor “onze” gezinnen.

Bij één gezin (ook gesteund door Linquenda) bestelden we 60 kg geitenkaas.

Zo konden we ieder gezin een pakketje kaas geven, en steunden we de kaasmaker met wat extra inkomsten!

Daarna naar de bakker van het dorp om de broodcontracten weer af te sluiten.

Deze reis konden we weer veel uitdelen:

  • Kledingdozen (van de NL sponsors)
  • Broodcontracten
  • Pakketten met schriften (voor de schoolgaande kinderen)
  • Schoenen (wel even passen)
  • 1 kilo geitenkaas.
  • Speelgoed, knuffels.

En bij gezinnen die dit nodig hebben: bedden, stoelen, fietsen.

Ik was zo blij om iedereen weer te zien.

Ik ben gewoon van de mensen gaan houden ….

Als er dan een echtpaar is, dat tegen ons zegt:”…. jullie zijn familie voor ons”, dan begrijpt u hoe soms de gesprekken zijn. Heel open en vertrouwd naar elkaar! Dat is echt bijzonder om mee te maken. Samen lachen maar ook samen huilen.

Voor 3 adressen hadden we wel een heel bijzonder cadeau!

Van een verpleeghuis uit Ouderkerk kregen we drie “hoog-laag” bedden (ziekenhuis bedden)

Met bijbehorend matras. Op dit bed kan de echtgenoot of zoon goed verzorgd worden.

En het matras kan goed schoongehouden worden. Dat is voor iemand die incontinent is wel héél fijn!!

Van een paar gezinnen konden we afscheid nemen. Ze kregen van ons een mapje met foto’s, die in de loop der jaren door Linquenda gemaakt zijn.

Daar wordt altijd erg leuk op gereageerd.

Bij een aantal gezinnen ook aangezegd dat we in november van dit jaar voor het laatst komen met kleding, ze krijgen dan nog tot mei 2019 een broodcontract, en dan is in mei het laatste afscheids bezoek.

Tussendoor nog een keer de mannen in het zonnetje zetten hoor …….. de hele week zo heet! En Wim en Harm maar sjouwen!

Hanneke en ik deden vaak samen de gesprekken. Soms “stuurde” Hanneke mij alleen met de tolk naar binnen. Zo van: “lukt je best, goed dat je dat ook leert”.

Ik vond dat best spannend, want m’n Engels is niet zo goed als dat van Hanneke.

Toch is het wel eens goed om voor “de leeuwen” geworpen te worden. Je kunt vaak meer dan je denkt!

Zo ben ik ook met de tolk bij een moeder en dochter op bezoek geweest. Dochter ligt in bed, praat niet, verstandelijk en lichamelijk beperkt. Ik vroeg aan de moeder (via de tolk) of ik wat mocht zingen met haar, dat mocht. Ik heb haar handen gepakt en heb met haar een kindergebed gezongen:

“Handjes gevouwen, sluit oogjes nu, zacht klinkt ons bidden, Heiland tot U.

Lieve Heere Jezus, zo bidden wij, zegen ons allen, wees ons nabij.”

Ze heeft het niet verstaan, alleen de klanken gehoord.

Maar de Heere heeft het gehoord! Aan de moeder legde ik, via de tolk uit, dat ik om de zegen van God gebeden heb. Dat zijn momenten die ik niet snel vergeet.

’s Middags waren we steeds redelijk op tijd weer bij de opslag.

Zo konden we iedere middag de bus al laden voor de volgende ochtend, dat werkte perfect!

Sponsordozen, voedselpakketten, bedden, fietsen, stoelen ed. in de bus, schoenen en schriften bij de dames in de auto.

Iedere avond, na het eten, zaten we met z’n vieren heerlijk buiten.

De dag evalueren en de nieuwe dag weer doornemen.

We hadden het met elkaar erg gezellig, en dat is niet onbelangrijk!!

Woensdag 9 mei stond om 15.00 uur het vliegtuig alweer klaar voor vertrek.

Ik zie er altijd erg naar uit om naar Roemenie te gaan, maar …. ben ook altijd weer blij om naar het thuisfront te gaan.

Toen ik ’s avond thuiskwam was er bij ons al veel visite in huis. De verjaardag van onze dochter werd gevierd! Ik kon dus meteen m’n verhaal kwijt.

Het bestuur en alle vrijwilligers wil ik enorm bedanken voor al het werk wat ze doen om deze reizen goed te laten verlopen.

Laten we de Heere dankbaar zijn dat Hij ons de kracht geeft om in liefde om te zien naar onze broeders en zuster in Roemenie.

Een hartelijke groet van Anne-Marie de Haan.

foto’s van de reis van februari 2018

een oud vrouwtje doet de was bij -6 graden

want de was moet wel op tijd buiten hangen. of het droog wordt, is een andere vraag

een andere alleenstaande vrouw, zonder tuinman … dit is het resultaat

deze opa zorgt samen met oma voor 6 kleinkinderen; de moeder koos voor een ander leven

dank voor het voedselpakket. een postbode verdient niet veel ….

toen ineens was er sneeuw, halverwege de week. de ijspegels hangen aan het dak

hun huisje is met de auto onbereikbaar; dus ze komen de voedselpakketten halen

vader chronisch ziek, zonder werk;  gelukkig staat er een redelijk huis voor hun 8 kinderen

naast het voedselpakket hebben we wat extra witte kool op de markt gekocht

bijna bij het laatste adres. gelukkig. want het was wel erg koud.

op onze site publiceren we geen foto’s van de gezinnen, die we bezoeken, in verband met de privacy. Ook in Roemenië hebben steeds meer mensen internet.

Daarom wel wat andere foto’s genomen in nov. ’17 als korte reisimpressie.

SAMSUNG CAMERA PICTURES