Mijn reiservaring naar Roemenië.

Door: Lenie van Bemmel.

Enige tijd geleden mailde Marco of ik in oktober mee wilde met Linquenda naar Roemenië. Dat wilde ik wel. Ook mijn broer weer even ontmoeten is natuurlijk leuk. Wie er allemaal in het team zouden zitten deze reis was mij nog niet bekend maar dat maakte mij niet uit. Dat zal vast wel goedkomen.

Het team voor deze reis werd Marco, Coen, Leen en ik. De eerste kennismaking was bij Marco thuis en meteen al gezellig. Naast deze “ouwe rotten” was het voor mij de eerste keer dat ik meeging met Linquenda. Na de praktische zaken besproken te hebben namen we afscheid en zouden we elkaar in de vroege ochtend van 6 oktober weer zien.

Op zondagmorgen van 6 oktober hebben we de reis opgedragen en gebeden voor bescherming en zijn we vertrokken uit Oudewater. Eigenlijk zag deze reis eruit als alle anderen op één dingetje na; Jolanda (de “moeder” van het team) zou niet thuis zijn. Zij was aan het werk buiten Roemenië. Bij Jolanda heeft Linquenda al jaren een vaste verblijfplaats. Het kwam er nu op neer dat we wel in haar huis mochten verblijven, Tjabbi was ook thuis maar we moesten zelf koken en boodschappen doen. Op zich geen probleem maar toch….

De reis verliep goed. Het busje wat ons van Budapest naar Arad zou brengen was wat later, hij had storing in de motor en stond even bij een garage in Budapest. Maar het kon thuis gerepareerd worden dus konden we alsnog mee. Met een beetje vertraging kwamen we veilig aan in Arad bij het huis van Jolanda. En wie denk je wie de poort open doet?? Jolanda!!! Ze was eerder terug van het werk en iedereen heeft dit stil gehouden voor ons om ons te verassen. Nou dat was geslaagd. De verrassing bij bepaalde teamgenoten was enorm. “Mama Jolanda is thuis”, klonk het over straat!!!

En al snel komt iedereen een soort van in zijn rol. Coen inspecteert de kratten met proviand, er wordt een boodschappenlijstje gemaakt voor dingen die we nodig hebben tijdens de dagelijkse ritten. En ik? Ik maak me zorgen over de koffie. Ik zie alléén maar oploskoffie?! Marco zegt dat ze geen echte koffie gebruiken, en lachend vraagt hij of ik een apparaat heb? Nee die heb ik niet, maar het moet gek gaan wil ik geen koffie kunnen zetten op een of andere manier. Misschien heeft Jolanda wel een plastic bakje waar ik een gat in maak ofzo. Want ’s morgens een vers bakkie…. Dat is wel heel lekker. Marco is ook vóór! Affijn we kijken morgen we even in de winkel voor koffie en filters; als we die alvast maar hebben.

Bij het ontbijt de volgende morgen heeft Leen het boodschappenlijstje om verder aan te vullen en ziet er koffie en filters op staan. “Wat moeten we daar mee??” “Ja” zegt Marco “dat is Lenie haar project, die wil verse koffie.” “Zonder apparaat?” vraagt Leen lachend. “Nou ik verzin wel wat”,  is mijn antwoord. En ik vraag aan Jolanda of zij misschien een plastic bakje of potje heeft waar ik een filter in kan doen en een gat in mag maken om koffie te zetten. Jolanda begrijpt wat ik bedoel en zegt dat ze wel iets heeft om koffie te maken en loopt naar de voorraadkast in de hal. Dan komt ze terug met een heus koffiezetapparaat!!! “This is van Riet.” Nou je had de rest moeten horen. Hahaha. “Wij komen hier al jaren en nog nooit een koffiezetapparaat gezien.” Je raadt al wat wij de rest van de week bij Jolanda dronken.

De eerste dag gaan we naar het verhuurbedrijf voor een bus en personenwagen om de gezinnen en projecten te bezoeken en spullen mee te nemen. De goederen zijn eerder al met een vrachtwagen afgeleverd in de kerk en van daaruit rijden wij dagelijks rond.

De gezinnen die we bezoeken zitten in de meeste gevallen in een moeilijke situatie. Door ziekte hebben ze geen baan/inkomsten. Door een handicap of verzorging van een gehandicapte zijn ze aan huis gebonden. Of door overlijden familieleden valt er inkomen weg. Maar ook doordat ouders om verschillende redenen geen verantwoording nemen voor hun (soms nog jonge) kinderen en waarbij de grootouders zich dan over hun kleinkinderen ontfermen. Elk gezin heeft wel zo zijn eigen problemen en is dan ook erg dankbaar voor de hulp, de bemoediging, de sponsor pakketten en het persoonlijke bezoek vanuit Nederland. Het feit dat er aan hen gedacht wordt doet ontzettend veel met ze. En soms maakt het ook de nodige emoties los als we vragen hoe het nu echt gaat. Problemen oplossen kunnen we niet. Maar dat steuntje in de rug kunnen we wel bieden.

Naast alle vaste hulpgoederen, zoals voedsel en sponsor pakketten, jassen en schoenen, knuffels en tassen is er ook extra materiaal meegekomen, zoals fietsen, rolstoelen, rollators, verf, latex, bedden, matrassen, kinderbedjes, kinderwagens, enz. En als je dan begint met gezinnen bezoeken en je weet nog niet waar je alle extra materialen kan afgeven en je komt dan gezinnen tegen waar die dingen meer dan welkom zijn dan is dat mooi om te zien. Een driewiel fietsje voor een jongetje van 2 jaar die nog niet kan lopen en dan met een grote lach op het fietsje zit. Een oude mevrouw die met een rollator veel makkelijker haar boodschapjes kan doen. Gezinnen, die beetje bij beetje hun huis opknappen en de verf heel goed kunnen gebruiken. Een meisje, dat met twee weken gaat bevallen en nog helemaal geen spullen heeft, waar we dan een kinderwagen, bedje en een babypakket kunnen afgeven. En oude mevrouw, die heeft gevraagd om een radio met cassette speler en uit een kastje cassette bandjes pakt en nu kan genieten van haar eigen muziek.

Ook brengen we een bezoek aan het crisiscentrum in Arad. Daar word iedereen opgevangen, die in een crisis situatie zit; jongeren of vluchtelingen, die op straat worden opgepakt; kinderen die uit huis geplaatst worden. Het maakt niet uit welke nationaliteit, geloof, leeftijd je hebt. Alles zit door elkaar. Dát maakt het ook voor de begeleiders erg zwaar. Op het moment dat wij er zijn, zitten ze niet vol, maar dat is ook wel eens anders. We hebben ook voor hen hulpgoederen mee en we vragen of ze nog specifieke wensen hebben. “Pray for us”. Is het eerste antwoord. En dan komt er de vraag naar oprolmatrasjes voor overcapaciteit en schoonmaakmiddel. Ook speelgoed voor de kinderen is welkom, alleen zit daar wel een ‘maar’ aan. Ze mogen alleen “veilig” speelgoed in het centrum. Sommige kinderen zijn zo wild en zien geen gevaar. Dat bewijst een jongetje, die zijn arm in het gips heeft. Zelfs de raamhendels zijn verwijderd omdat kinderen in de ramen klommen. Een paar voetballen zou wel kunnen. En als die door de ramen gaan? Dat hoop ik niet, maar dat risico daar wil ik me wel voor verantwoordelijk houden, aldus de beheerder. Schoonmaakmiddel hadden we bij de kerk staan, dus dat zouden we van de week nog nabrengen en dan gaan we ook nog maar even langs een speelgoedzaak voor een paar voetballen.

We bezoeken een mevrouw in het bejaardentehuis. Zij is 60 jaar en met behulp van een kruk nog goed ter been. Als we haar ontmoeten buiten in de tuin, nodigt ze ons uit om mee naar binnen te gaan naar haar kamer. Het is een gedateerd gebouw en als we haar kamer binnen komen, komt de geur van natte luiers je tegemoet. Haar kamer? Het is een slaapzaal met 6 bedden en achter een muur in de kamer staan nog eens 6 bedden. Er liggen mensen te slapen en een enkeling is wakker en krijgt iets mee van ons bezoek. Er staat een TV aan op een zender, die weinig boeit en op een volume dat je wel doof máákt. En of je nu 60 bent en zelfstandig of 90 en hulpbehoevend, iedereen ligt op dezelfde kamer. Onze mevrouw woonde bij haar dochter in huis maar door omstandigheden zijn ze uit huis gezet en nu zit zij hier en heeft ze 0,0 privacy. Ze is dan ook blij met een rollator die we haar geven. Dan kan ze makkelijker lopen en in het mandje een boek meenemen om te lezen in de tuin.

In het weekend is Marcelis onverwachts naar Nederland voor de aanschaf van een andere bus. En voordat hij vertrokken is, hebben wij al terugvracht geregeld. Er staan nog spullen bij ons thuis en die kunnen we dan, als hij terug is, meteen uitdelen. Op zaterdag gaan we eerst in Arad gezinnen bezoeken en gaat Isabella mee om te vertalen. Daarna ook nog even langs de markt en als het aan mij ligt, kan ik hier wel een uurtje rondneuzen. Er is van alles te koop, van antiek en tweedehands tot nieuw.

Maar helaas hebben we daar geen tijd voor en moeten we door. We hebben die middag hele andere plannen. De komende week is Coen jarig en we gaan met 2 meiden die ons de afgelopen dagen geholpen hebben met vertalen namelijk Nederlandse kwarktaart maken. Eerst gaan we boodschappen doen en dat valt nog niet mee. Dan merk je wel dat er verschil is. We zoeken naar verse slagroom om zelf te kloppen. Helaas staat er maar één flesje. Na nog in 2 andere winkels gezocht te hebben, nemen we maar houdbare slagroom mee. De ingrediënten hebben we compleet en de kwarktaart kan gemaakt worden. En ’s avonds meteen natuurlijk kwarktaart proeven. Zondagochtend zijn we mee geweest naar de kerkdienst. En in de middag hebben we nog een wandeling gemaakt naar een oude ruïne en een kerk. Zondagavond was Marcelis weer thuis in Arad en kwam hij meteen de meegebrachte spullen langsbrengen.

Voor dinsdag hadden we een bezoek aan het plaatsje Misca gepland staan. We zouden op tijd vertrekken dus maandagavond zouden we het niet laat maken. Tenminste … één iemand uit ons team wilden wij vroeg naar bed hebben. We hadden namelijk nog slingers en ballonnen liggen om de keuken te versieren. Dinsdag was Coen namelijk jarig. De volgende ochtend was hij blij verrast en vond het erg leuk. De beide auto’s stonden al geladen en Tjabbi ging die dag met ons mee om te vertalen. De rit verliep prima en dan wordt het gevaarlijk; voor je het weet rij je te hard en krijg je van de politie ineens een cadeautje op je verjaardag. Oeps. Maar na dat oponthoud maakten we nog even tijd vrij om de jarige te trakteren op koffie en wat lekkers. Dus iets (lees 2 uur) later dan onze planning kwamen we aan in Misca. Maar voor Roemeense begrippen dus “op tijd”. We werden hartelijk ontvangen door de mensen daar. En terwijl we daar binnen zitten komt iemand vertellen dat we een lekke band hebben onder de bus. De bus zat nog vol met goederen en moest eerst leeg voordat we hem omhoog konden krikken. Gelukkig stonden we wel voor het hek van de kerk waar we zouden lossen. Dus even een paar stappen verder lopen, maar dan konden we wel alles binnen zetten. En na het wisselen van het wiel hebben we nog een paar gezinnen bezocht. En dan zie je een duidelijk verschil met de leefsituatie in Arad. Waar je in Arad in de dorpjes stenen huizen en al heel veel zijstraten van asfalt ziet, zie je hier veel huizen van leem en alleen asfalt op de hoofdstraat. Hier zijn onze goederen meer dan welkom. Wij delen niets uit; dit wordt gedaan door de mensen uit de kerk waar wij alles gelost hebben. We krijgen voor vertrek nog een warme maaltijd aangeboden. Op de terugweg in de auto zijn we het snel met elkaar eens, hier is nog wel hulp nodig!! Aan het begin van de avond komen we weer veilig aan bij Jolanda en onder het genot van een echt kopje koffie met kwarktaart delen we onze indrukken van de dag.

De woensdag hebben we vrij gehouden voor extra bezoeken, spullen die we nog moeten nabezorgen enz. We gaan nog even langs bij een gezin wat vorige week niet thuis was. Nu is de zoon thuis maar zonder tolk is het lastig communiceren. Net als we willen vertrekken belt Marcelis en vraagt of we het varken hebben gezien?? Ik geef de telefoon even aan de zoon en zo kunnen we hem even uitleggen wat we komen doen en dat ik ook wel benieuwd ben naar het varken. Onze ouders hebben afgelopen voorjaar dit gezin een big geschonken. De vader van dit gezin heeft een paar jaar geleden een varkenshok getimmerd, maar heeft toen daarna een bedrijfsongeval gehad en is invalide geworden en het varken is er nooit gekomen. Begin dit jaar is de vader overleden. En nu zit er dan toch een varken in het hok. We gaan nu terug naar de kerk. De kerk is leeg, de laatste dingetjes aan de kant, even een bezem er door en we zijn klaar. De mannen gaan de auto’s terug brengen en hun koffer inpakken en ik heb dan zelfs nog even tijd om met mijn broer op stap te gaan.

 

Donderdag vertrekken we weer naar huis. Tijdens het ontbijt nemen we nog even de afgelopen dagen door. Alle indrukken en bezoeken. Conclusie; leefsituatie in Arad wordt steeds beter. Al heeft dat ook een keerzijde dat bepaalde vaste lasten ook duurder worden.  Ik vraag of iemand heimwee naar huis heeft? Nee hoor geen heimwee. Als de taxi ons komt ophalen bedanken we Jolanda en Tjabbi voor hun gastvrijheid. We vliegen terug naar Eindhoven, waar Tilly ons staat op te wachten. Heimwee naar huis hebben we niet, maar als Marco vlak voor Oudewater vraagt of Mitra koffie moet zetten, dan is het antwoord; “nee… we willen naar huis.”

 

Nieuwsbrief juli 2019:

Nehemia 8:11
weest dus niet verdrietig, want de vreugde in de Here, die is uw toevlucht.

In deze tijd, waarin technisch gezien bijna niets onmogelijk lijkt, worden we toch ook telkens geconfronteerd met onze menselijke vergankelijkheid. Een bericht van een ziekte, van een overlijden, dat zet ons weer met beide benen op de grond. Soms lijkt het of die grond onder onze voeten wegzakt, maar dan mag God in Christus onze toevlucht wezen, ook in verdriet en moeite!! De vreugde door de verlossing in Christus is onze kracht, onze toevlucht.

 Van het bestuur

Waar normaal de bestuursvoorzitter de nieuwsbrief opstelt, heeft deze brief drie auteurs. Als achtergebleven bestuursleden hebben we de taak opgesplitst. Andere taken van de voormalige voorzitter laten we rouleren. En zo blijft alles gewoon doorgaan. In deze brief vertellen we u over de laatste activiteiten, over de facelift van de 2e handswinkel en berichten we over gemaakte en geplande reizen naar Roemenië. Van beide laatste reizen staat er trouwens een verslag op onze website. Ook zijn we een nieuw project is Misca gestart.

Winkel

De winkel is 3 a 4 maanden geleden verbouwd. Er is meer ruimte gecreëerd voor schappen en mobiele kledingwagens. Samen met een aantal vrijwilligers hebben we er veel tijd in gestoken; het resultaat mag er zijn. Een frisse mooie uitstraling. Wat we zien, na de verbouwing, is dat de omzet eigenlijk verhoogd is. Dit is heel fijn. We draaien de winkel met een aantal vrijwilligers, waar we heel blij mee zijn. Toch hebben we nog een aantal vrijwilligers nodig om deze winkel draaiende te houden. Corrie van Ooijen is het gezicht van de winkel. Zij doet het al vanaf dat Riet van Bemmel deze stichting in het leven geroepen heeft. Eerst bij Riet thuis, haar huis werd omgebouwd tot winkel, waarin een ieder wat kon vinden. De winkel heeft al diverse locaties gehad in Papekop en Oudewater. Corrie en ondergetekende hebben regelmatig contact over de opbrengsten en het reilen en zeilen in de winkel. Heeft u interesse om een dienst mee te draaien op dinsdag of zaterdag, dan kunt u bellen 0172744120 of mailen cjdenbraberjr@hotmail.com.

Vrouwen vereniging Reeuwijk

Voor het eerst is onze winkel eenmalig omgebouwd geweest tot gehoorzaal. De vrouwen vereniging Reeuwijk heeft ons bezocht en wilde graag weten, wat we doen, voor wie we het doen. etc. Na wat parkeerproblemen, ging iedereen naar boven. Nadat een ieder bijgekomen was van het beklimmen van de trap en voorzien was van koffie/thee, hebben we, begeleid door veel beeldmateriaal, verteld wat we als stichting doen en kunnen betekenen voor arme Roemenen. Na afloop nog even een bakkie, en toen het belangrijkste onderdeel van het programma: shoppen!! Het was een geslaagde middag.

Misca

Sinds jaar en dag bezoeken we gezinnen in de omgeving van Arad. Waren dat in de begin jaren ruim 80 families, die we elke reis bezochten; hoe we ook ons best doen om nieuwe families te vinden die onze hulp nodig hebben, op dit moment staat de teller van het aantal families op 41. Natuurlijk zijn er gezinnen die hulp vragen, bv. om hun keuken te renoveren, of voor een herinrichting van hun gebit. Maar onze missie is noodhulp: kleding en voedsel.

Vandaar dat we stappen gaan zetten in een andere regio. Mogelijk heeft u het verslag van februari jl. nog in gedachten. We vertelden u van ons bezoek aan Misca en omgeving. Ook deze streek ligt maar kort over de grens vanuit Hongarije, alleen een stuk noordelijker van Arad. In een vijftal dorpen is de jeugd weggetrokken en vult de straat zich met wandelstokken en grijze haren. Is laatst de kinderbijslag omhoog gegaan, dat geldt niet voor het staatspensioen, voor zover je daar al recht op hebt. Een kleine groep christenen trekt zich het lot aan van deze alleenstaanden en ouderen en heeft het initiatief genomen hen regelmatig te voorzien van een plastic tasje met voedsel.

Deze activiteit past binnen de doelstellingen van Linquenda, dus hebben we besloten deze actie te sponseren. We zullen hen regelmatig lastig vallen met onze aanwezigheid om van dichtbij te zien wat ze doen, maar ook om hen te voorzien van kleding, die dan ook uitgedeeld kan worden. 

Stagemarkt en stages

Op dinsdag 4 juni waren we te gast bij de stagemarkt in het Kalsbeek College in Woerden. Er kwamen vele leerlingen met hun ouders om deze markt te bezoeken. Het is de bedoeling dat leerlingen tijdens het 3e leerjaar een maatschappelijke stage doen van 30 uur bij een non-profit organisatie. We hebben vele gesprekjes gevoerd met potentiële kandidaten.  Wij kunnen wel wat extra handen gebruiken, voornamelijk in onze tweede-handswinkel. Op jaarbasis krijgen we ongeveer 3 a 4 jongeren, die bij ons willen werken.

 Reis februari 2019

Alles voor deze reis is in Arad gekocht. We hebben even een “boost” gegeven aan de omzet van diverse groente-en fruithandelaren door het kopen van aardappelen, winterpeen en grote handsinaasappelen. Dat zien we als een stukje ondersteuning van de economie. De winter was net voorbij, de laatste sneeuw gesmolten, het was overdag ong. 6 tot 8 graden. Maar ook dan zijn extra vitaminen welkom, want de zon laat zich voorlopig nog niet zien. Om het verslag van februari te lezen, zie bij reisverslagen

Reis mei 2019

Door de bereidwilligheid van enkele trouwe reizigers kon ook deze reis plaats vinden: Leen Soeters, Hanneke Maas, Anne Marie de Haan en debutant Daniel de Haan. Andere jaren was er altijd een wagen met goederen vooraf gegaan aan een bezoek aan Arad, zo niet dit keer. De tuinzaden die in februari waren uitgedeeld, waren nog niet uitgegroeid tot bloemkolen of tomaten. Dus de aardappelen, witte kolen en bananen werden bij de bekende groente- en fruit handelaren gehaald. Samen met de voedselpakketten en het verlengen van de broodcontracten hebben de families weer even wat ruimere keus voor hun maaltijden. Ga naar reisverslagen om het verslag van mei te lezen.

Opbrengst 1e dag zomer collectie

Op 30 maart jl. lag de zomercollectie in de winkel. Inmiddels is het traditie geworden om de opbrengst van de eerste verkoopdag van zomer- en wintercollectie te doneren aan een goed doel; een organisatie die ook actief is met het helpen van mensen in nood. De € 350,– die deze dag heeft opgebracht schenken we aan de Cama-zending, die hulp biedt aan de slachtoffers van de burgeroorlog in Yemen.

Financiën

Wij zijn blij dit werk te kunnen doen; daar is geld voor nodig, ook daar worden wij in gezegend. We hebben de winkel die  iedere maand een mooi bedrag oplevert, en dan zijn er zeer trouwe sponsors waarvan sommigen bv. iedere maand een klein bedrag schenken of jaarlijks een broodcontract van € 52 euro schenken; anderen sponseren een gezin voor € 60 per jaar.

Al deze bedragen bij elkaar zorgen ervoor, dat onze gezinnen voorzien kunnen worden  van voedselpakketten en brood. Onze financiële situatie ziet er zo goed uit , omdat wij omringd worden door mensen die onze stichting een warm hart toe dragen. Onze bijzondere dank daar voor.

Gebedspunten

  • Gebed voor jongedame D. Ze is een positief ingestelde jongedame van 18 jr. maar verkeert in moeilijke omstandigheden, waardoor ze het liefst naar West Europa “vlucht”. Bid voor wijsheid, ook voor de mensen om haar heen dat ze goede keuzes maakt voor haar verdere ontwikkeling.
  • Gebed voor moeder S. Ze is moeder van 5 jonge kinderen. Ook de oma woont bij hen in huis. Bij moeder is kanker geconstateerd. Bid voor genezing door God.
  • Reis november 2019: we zijn bezig een team samen te stellen. Bid dat God de juiste mensen samenbrengt. Dit wordt wel weer een reis waarop er veel goederen worden uitgedeeld.
  • Bid voor Roemenië. Bid dat de economische vooruitgang niet gepaard gaat met een geestelijke achteruitgang, maar dat mensen ook in betere tijden blijven vertrouwen op God.

Dankpunten

  • Dank voor de groep christenen die zich het lot aantrekt van ouderen en eenzamen. Dank dat zij heel concreet hulp gaan bieden.
  • Dank voor alle goederen die hier zomaar worden ingeleverd, maar die voor mensen in Roemenië zo bruikbaar zijn.
  • Dank voor de christenen in Arad waar we mee samen werken. Zonder hun inzet zouden we voor veel praktische problemen komen te staan.

Tilly Tollenaar,   Coen den Braber,   Marco Blankenburgh

 

Verslag van de reis van 6 – 11 mei 2019

Beste lezers,

Even voorstellen, ik ben Daniël de Haan, kom uit het mooie Vinkeveen en ik ben 19 jaar jong.

Via mijn tante ben ik te horen gekomen over stichting Linquenda. Zij was een aantal keer naar Roemenië gegaan, om daar mensen te helpen. Zij kwam steeds met mooie, maar ook droevige verhalen terug, over hoe slecht sommige mensen het daar hebben. Dit heeft mij, maar ons hele gezin thuis erg geraakt. Sindsdien hebben wij ook een sponsorgezin in Roemenië, die wij, door middel van geld doneren, goed kunnen helpen met voedsel en andere middelen die mensen erg hard nodig hebben.

 

Bij mij bleven die verhalen erg zitten en ik wilde ook graag meer helpen. Ik heb het daar met mijn tante vaak over gehad, en dit uiteindelijk tot een datum waarop wij naar Roemenië gingen! Erg mooi maar ook stiekem heel erg spannend.

Op 6 mei 2019 was het dan zover. Op de vroege maandagmorgen zouden wij vertrekken richting Oudewater, om vanaf daar door te gaan naar Eindhoven. Nog steeds vond ik het erg spannend, want de andere 2 reisgenoten kon ik nauwelijks, en de situatie die je gaat aantreffen kan je ook moeilijk inschatten als je er nog niet eerder bent geweest. Dit viel gelukkig erg mee! We waren echt een top team met z’n vieren.

Na maandag een lange reisdag gehad te hebben, met enige vertragingen, kwamen we aan op het slaapadres in Arad. Na heerlijk gegeten te hebben en we het busje hadden opgehaald, hebben we ’s avonds de week ingepland, en de gezinnen doorgenomen.

Elke avond hebben we de auto ingepakt met voedselpakketten, aardappels en wasmiddelen. Omdat wij nog een aantal mooie extra sponsoren hadden, konden we voor elk gezin nog fruit en groente halen, als extra. Dit deden wij in de ochtend. Met ons mee ging een tolk, die ons kon helpen te communiceren met de gezinnen. Dit deden wij 4 dagen lang. In het huis waar wij verbleven zijn we erg goed verzorgd!

 

Op zaterdag zijn we weer teruggereisd. Het voelde ook weer goed om naar huis te gaan. Het was een erg mooie indrukwekkende week!

Persoonlijk vond ik de week heftiger dan verwacht. Je weet niet wat je in kan schatten. Het bleek na de week dat de hulp die we geven echt nodig is, blijf dus vooral doneren! Het was een vermoeiende week, maar ook erg goed om te doen. Met de groep was alles in goede harmonie verlopen, ik heb nagedacht over verbeterpunten, maar kon die echt niet vinden. Ik hoop door de hulp die de stichting geeft, het steeds beter gaat met het land.

Bedankt voor het lezen!

Groetjes uit Vinkeveen,

Daniël de Haan

Verslag van de reis in februari 2019

Het bestaat nog steeds. Zo’n weg waar je niet in het donker moet rijden. En waar je overdag niet harder dan 50 km/p.uur kan rijden. Je zit constant te schudden in de auto en wordt voortdurend van links naar rechts geslingerd omdat de chauffeur de gaten in het asfalt wil ontwijken.  In de omgeving waar wij doorgaans werken, omgeving Arad, zijn zeker de doorgaande wegen goed. Daar schieten op een tweebaansweg personenwagens als het even kan met 100 km./p.uur de traag rijdende vrachtwagens voorbij, soms op een haar na een tegenligger ontwijkend. Maar voor een eventueel toekomstig project waren we dus wat van het vertrouwde pad afgeweken.

Alle uit te delen goederen voor deze reis zijn in Arad gekocht. De jongerengroep van Arad-Gaj was al druk bezig geweest 100 voedselpakketten in te pakken. De dozen stonden netjes dicht getapet op ons te wachten. Zelf zijn we eerst nog langs de groentehal gereden om verse spullen in te slaan. Voor elk gezin een zak aardappelen van 5 kilo, kost 11 LEI, € 2,75. Verder 2 kilo winterpeen voor 6 LEI, € 1,50; en als laatste en meest exclusieve: grote glimmende handsinaasappels 5 voor 4 LEI = € 1,–. Die hebben we uitgedeeld naar gelang de grootte van het gezin.

 

We zijn begonnen in het dorp wat het verste weg ligt. Toen we bij familie S. kwamen, werd er gelijk al gemopperd. Jullie hadden moeten bellen dat je zouden komen. Dan kon ik wat lekkers klaarmaken. Uitgerekend bij dit gezin. De vorige keer dat ons team er was, kwamen ze juist op een dag, waarop de moeder des huizes niets meer in huis had om haar kinderen voor te zetten. Het was een geschenk uit de hemel dat die dag ons team op de stoep stond. Deze moeder  had geleerd om op God te vertrouwen. En we moesten en zouden iets eten. Dus als alle gezinnen in dit dorp bezocht waren, moesten we terugkeren en dan zou er een schaal pannenkoeken klaar staan. En zo gebeurde het. Het was tevens een feestmaal voor haar 5 kleine kinderen.

Wilt u bidden voor mevrouw B. Ze woont in hetzelfde dorp. Met haar 71 jaren zorgt ze voor haar zoon van 47. Dat doet ze al van zijn geboorte af aan natuurlijk. Maar zoonlief kan lopen, noch praten. Inmiddels is zijn gewicht minstens anderhalf keer het gewicht van zijn moeder. Een zware klus. Maar ze doet het blijmoedig en met liefde. Op eerdere reizen hebben we  haar geholpen met een po-stoel, een hoog-laag bed, incontinentiemateriaal. Wat het nu extra zwaar maakt is dat zoonlief agressieve buien heeft. Dan gooit en smijt hij met van alles; er zijn al een paar ramen gesneuveld; ook moeder heeft al menige blauwe plek opgelopen. Wilt u bidden voor kracht, juiste medicatie, hulp.

Familie P. is helemaal gesetteld. Jarenlang hadden ze gespaard. Ze konden gratis wonen in een huis van een familielid. Maar ze hadden geen grond om zelf te bouwen. Ze wilden graag in hun eigen dorp blijven wonen, maar hadden medewerking van de gemeente nodig. En dat duurde lang. Eindelijk dan toch kregen ze een stuk grond toegewezen zo’n 500 meter van hun huidige woonplaats vandaan. Nu konden ze bouwen. En het is mooi geworden. Een ruime woonkamer, mooi strak laminaat op de grond. Tenminste, het lijkt laminaat, maar het is vinyl. Half open keuken. Het erf is opgeruimd. Een mooi verblijf waar ze 3 varkens in vet mesten. Ze zijn gesetteld! Klaar.

En zo zijn er veel mensen bezig ergens in dit proces. Familie P. kon jarenlang sparen en was ineens klaar. Maar de meeste gezinnen doen er wel langer over.  Familie B. bijvoorbeeld. De rode bakstenen muren staan er en het dak zit er ook al op. Binnen zie je nog de betonnen vloeren. In één ruimte zijn de muren betegeld en er is een keuken geplaats. Tweedehands voor € 500,–. Maar van woonkamer of badkamer is nog niets te bespeuren. Ook op de bovenverdieping onder het schuine dak is nog niets gedaan. Vader wil geen geld lenen van de bank. Veel mensen doen dat wel, maar betalen dan extra aflossing voor de rente. Van het salaris van vader B. leeft het gezin, van het inkomen van moeder B. en de oudste zoon wordt het huis verder gebouwd. Dus dat duurt iets langer, een aantal jaren. Maar er is vooruitgang.

 

En die vooruitgang is duidelijk zichtbaar in de omgeving van Arad. Daarom zijn we op de tweede dag iets verder gereden naar een dorp dat onder onze aandacht werd gebracht. Bij de stichting kwam een hulpvraag binnen, dus we zijn polshoogte gaan nemen. Ik vertelde al over de weg er naar toe. Het dorp binnen rijdende viel ons gelijk al op dat hier helemaal geen bouwactiviteiten plaats vinden. Er stond maar een enkele auto op de erven of in de straten geparkeerd. Was de tijd hier 20 jaar stil blijven staan?? Blijkbaar profiteert niet iedereen evenveel  van de economische groei. Een volgende keer zullen we u informeren of we als stichting iets voor deze omgeving kunnen betekenen.

De laatste dag van ons verblijf was nog druk. We waren natuurlijk de tweede dag er tussenuit geweest. Zouden we dat nog in kunnen halen? Wel willen we genoeg tijd bij de mensen doorbrengen om even naar hun verhaal te luisteren.

In de middag stonden we voor het hek van familie G. Er lag een brede ketting om de poortdeur met een dik hangslot er aan. We schrokken. We vroegen ons af …  Vanmorgen hing er ook een brede ketting met hangslot om de poortdeur van dhr. H. Op ons roepen was er niemand verschenen. Dhr. H. woonde alleen. We informeerden per telefoon bij het gemeentehuis. De sociaal werkster vertelde dat dhr. H. in november jl. erg ziek was geworden en na korte tijd was overleden. Zijn zus, die in een ander dorp woont, is belast met de verdere afwikkeling. Dus bij het zien van de brede ketting bij fam. G. schrokken we en dachten aan oma G. Uit onze rapportage wisten we dat dochter G. en haar man naar Duitsland waren gegaan om geld te verdienen. Ze zouden daarvan het huis een grote opknapbeurt willen geven. De buurvrouw kwam aanlopen. Ze is niet thuis hoor, riep ze al uit de verte. Dat stelde ons al enigszins gerust. Oma G., die toch lichtelijk gehandicapt was, was na vertrek van haar dochter alleen achter gebleven. Er was niet echt iemand die naar haar omkeek. Voor de winter begon, was dochter G. teruggekomen en heeft oma meegenomen naar Duitsland. Maar volgens de buurvrouw wilde oma G. zeker in de lente terugkomen. Oost, west; thuis best!!

Zo gaat er achter elke naam een verhaal schuil. Als laatste vertel ik over familie A. Elke keer als we bij dit gezin kwamen, vroegen we of ze al iets van moeder hadden gehoord. Daar kwam nooit een bevestigend antwoord op. Een jaar of vijf geleden is moeder met de noorderzon vertrokken, 5 kinderen achterlatend. Ze had haar man ingeruild voor een ander. De zorg voor de kinderen kwam voornamelijk op oma terecht, want vader dronk af en toe een beetje te veel.  In Roemenië gaan kinderen doorgaans vanaf hun 6e jaar naar school. Je krijgt pas een werkvergunning als je 8 schooljaren hebt afgerond. Als de portemonnee het toelaat kunnen pientere leerlingen doorleren tot en met 12 schooljaren. Dus met 18 jaar hebben ze het voortgezet onderwijs achter de rug. Knappe koppen gaan door naar de universiteit. Twee jongens uit familie A. mogen al werken en dragen zo bij aan het gezinsinkomen. De derde zoon zit in klas 9 en studeert voor elektricien.  Ik vraag vader wanneer ze iets aan het huis gaan doen, want het staat bijna op instorten. Er komt nu immers genoeg geld binnen. Het blijkt dat hij de eigendomspapieren nog niet heeft. Die moet hij aanvragen bij de gemeente. Het is maar een formaliteit, maar het is er nog niet van gekomen …  Blijkbaar is er contact met moeder geweest, want moeder en haar nieuwe vriend zijn in Duitsland gaan werken en hebben de twee meisjes (12 en 16 jr.) meegenomen naar Duitsland.

 

Na een lange dag zijn nog niet alle gezinnen bezocht. Het is allang donker. Vijf adressen blijven nog over. Marcelis en Isabel, waar we deze dagen mee hebben opgetrokken, zullen deze laatste vijf nog op een later tijdstip bezoeken. Om 21.00 uur zitten we aan onze laatste warme maaltijd hier. Aardappelpuree, een kippenpoot en koolsalade. Morgenochtend half 10 staat het taxibusje voor de deur, dat ons naar Budapest (H) zal brengen. Maar dat gaat over een brede vierbaans autoweg zonder gaten en hobbels, zodat je heerlijk in kan dutten.

 

Oudewater, 18 febr. 2019                              Marco en Mitra Blankenburgh

 

Na 5 jaar in het huidige pand was het tijd voor enkele aanpassingen in de presentatie.

“Hebben jullie er een stuk bij gekregen?”, was de reactie van een aantal bezoekers van de winkel. Maar nee, dat is niet zo. Wel hebben we de beschikbare ruimte overzichtelijker en efficiënter ingedeeld. Er zijn andere stellingen gekomen, waardoor je meer artikelen op dezelfde ruimte kan presenteren. En dat valt op. Kom maar kijken …  en kopen ;).

Reisverslag door Willem van Welzenis

van de reis naar Roemenie met  St.Linquenda

van 8 tot 17 oktober 2018

Op maandag 8 oktober verzamelden we ons om 5.45 uur bij Tony van der Eijk om op reis naar Roemenië te gaan. We gingen met vier personen: Tony, Leen en Coen namens de commissie Linquenda en ik als gast.

Ik was in het verleden meerdere keren naar Roemenië geweest, toen namens de stichting Oudewater helpt Roemenië.

Voordat we vertrokken las Tony een gedeelte uit de Bijbel en een meditatie en ging met ons voor in gebed, waarna Marco Blankenburgh ons naar het vliegveld in Eindhoven bracht.

Om 9.10 uur vertrok het vliegtuig richting Boedapest en na een rustige vlucht kwamen we daar om 11.05 plaatselijke tijd aan. Net zoals in Nederland was het in Boedapest zomers weer en we genoten van de tocht in een taxibusje van Boedapest naar Arad.

Gelukkig konden we gemakkelijk en snel de grens over en ik verbaasde me erover dat de afgelopen jaren de wegen enorm verbeterd waren. Daardoor verliep de reis soepel en kwamen we na een uur of vier bij ons logeeradres aan.

In de plaats Arad werd er geld gepind en bij een verhuurbedrijf huurden we een grote bus en een bestelauto, die we nodig hadden om alle goederen op de plek van bestemming te brengen.

De week voordat wij naar Roemenië gingen is er een vrachtwagen met goederen in Arad aangekomen, waarna al deze spullen naar een kerkzaal zijn gebracht: voedselpakketten, jassen, tassen, knuffels, bedden, fietsen, een trampoline en ook veel zakken aardappels die we op de plaatselijke markt in Arad hebben gekocht.

Met behulp van adreslijsten laadden we alvast we de bus, zodat we de volgende morgen de adressen op de route makkelijk zouden kunnen vinden.

De maaltijd gebruikten we aan het eind van de middag bij ons logeeradres.

‘s Avonds namen we met elkaar de volgende dag door en omdat het voor Roemeense begrippen nog erg warm was, zaten we nog een poosje in de tuin of op de veranda.

Met Coen en Leen sliep ik op een kamer, terwijl Tony haar eigen logeerkamer had.

Veel rust was er echter niet in de nacht: naast onophoudelijk gesnurk van een van de gasten klonk er ook al even na 1.00 uur het gekraai van de haan.

Elke morgen begonnen we gezamenlijk met het ontbijt en een dagopening.

En daarna gingen we naar de kerkzaal, waar we op een van de tolken wachtten, die dagelijks meeging om voor ons uit het Hongaars te vertalen. Bij de gezinnen werden we hartelijk ontvangen en sommigen hadden zelfs eten voor ons klaargemaakt.

Naar behoefte van de gezinnen deelden we voedselpakketten en kleding uit en bij de plaatselijke bakker werden broodcontracten afgesloten voor gezinnen, die gesponsord worden vanuit Nederland.

De commissieleden bespraken regelmatig de leefomstandigheden van eventuele nieuwe gezinnen en bepalen later  of deze mensen in de toekomst geholpen kunnen worden.

Sommige omstandigheden zijn schrijnend en soms waren de verhalen ook wat tegenstrijdig. In vijf minuten tijd kon bijvoorbeeld het kindertal oplopen van vijf naar negen.

Bij ieder bezoek aan een gezin werd een bijbelgedeelte gelezen en een gebed uitgesproken.

En zo gingen we elke dag met bezoekschema’s die thuis door de commissieleden waren opgesteld, op pad.

Op zondag bezochten we de plaatselijke kerkdienst en toen de dienst afgelopen was, kwamen ouders hun kind laten dopen. Zij waren dus niet bij de dienst aanwezig, wat in onze ogen wel merkwaardig was, maar daar misschien normaal.

Na de dienst waren we verder die dag bij ons logeeradres te gast.

In de tien dagen die we in Arad doorbrachten hebben we veel armoede gezien. Vooral ouderen, die geen kinderen hebben die voor hen kunnen zorgen, hebben het heel zwaar. Deze mensen leven doorgaans in een onderkomen, dat niet groter is dan vier bij vier meter waar zich al hun huisraad bevindt: tafel, stoel, bed, keuken, kleding enz.

Verder kwamen we veel kinderrijke gezinnen tegen die in armoedige omstandigheden leven, omdat de vader geen werk of een tijdelijk contract heeft, of invalide is waardoor hij niet kan werken.

Naast veel armoede zagen we ook dat er families wonen die het in de loop van de jaren beter hebben gekregen. Daar hebben we afscheid van genomen met een bijbeltekst en een foto, waarbij we hen veel zegen wensten voor de toekomst.

Daarnaast werden er ook nieuwe gezinnen aangemeld; later zullen zij door de commissie worden besproken of we in de toekomst iets voor hen kunnen betekenen.

Op maandag 15 oktober werd de verjaardag van Coen gevierd, waarbij de familie van Bemmel op bezoek kwam en taart meebracht.

De dinsdag daarop bezochten we met elkaar een kinderopvanghuis, de laatste goederen werden nog afgeleverd, de beide auto’s werden ingeleverd en de kerkzaal werd schoon opgeleverd!

Het was een goede reis met vooral prachtig weer, waarin we veel indrukken hebben opgedaan.

Na afscheid te hebben genomen van Jolanda en haar zoon vertrokken we de woensdag om 10.00 uur per taxi naar het vliegveld.

Willem van Welzenis

Zomaar een paar ervaringen, 30 april – 9 mei 2018.

Na een voorspoedige reis kwamen we aan in een zonovergoten Roemenië, en werden we verwelkomd door onze gastvrouw.

Het is voor de vierde keer dat ik mee mag, dus voelt het voor mij een beetje als thuiskomen.

Met z’n vieren uit Holland, Hanneke, Wim, m’n zwager Harm en ik gaan we ons best doen om alle spullen weer bij de gezinnen te brengen.

Onze eerste taak was het sorteren van alle bananendozen in de opslag. Best een hele klus ……. Maar na een tijdje, met extra dank aan Wim en Harm (die gaan maar door, ondanks de hitte ± 30 º ) kon zelfs de bus geladen worden voor de volgende dag.

Moe maar voldaan, geniet ik van m’n bed!

Weer even contact met thuis via de whats-app om “welterusten” te zeggen.

Volgende ochtend met elkaar aan de ontbijt tafel. Ondertussen beetje de dag doornemen.

Om 9.00 uur afgesproken bij de opslag. De tolken waren al aanwezig! Omdat de bus al geladen was, konden we meteen vertrekken.

Deze reis hadden we een extraatje voor “onze” gezinnen.

Bij één gezin (ook gesteund door Linquenda) bestelden we 60 kg geitenkaas.

Zo konden we ieder gezin een pakketje kaas geven, en steunden we de kaasmaker met wat extra inkomsten!

Daarna naar de bakker van het dorp om de broodcontracten weer af te sluiten.

Deze reis konden we weer veel uitdelen:

  • Kledingdozen (van de NL sponsors)
  • Broodcontracten
  • Pakketten met schriften (voor de schoolgaande kinderen)
  • Schoenen (wel even passen)
  • 1 kilo geitenkaas.
  • Speelgoed, knuffels.

En bij gezinnen die dit nodig hebben: bedden, stoelen, fietsen.

Ik was zo blij om iedereen weer te zien.

Ik ben gewoon van de mensen gaan houden ….

Als er dan een echtpaar is, dat tegen ons zegt:”…. jullie zijn familie voor ons”, dan begrijpt u hoe soms de gesprekken zijn. Heel open en vertrouwd naar elkaar! Dat is echt bijzonder om mee te maken. Samen lachen maar ook samen huilen.

Voor 3 adressen hadden we wel een heel bijzonder cadeau!

Van een verpleeghuis uit Ouderkerk kregen we drie “hoog-laag” bedden (ziekenhuis bedden)

Met bijbehorend matras. Op dit bed kan de echtgenoot of zoon goed verzorgd worden.

En het matras kan goed schoongehouden worden. Dat is voor iemand die incontinent is wel héél fijn!!

Van een paar gezinnen konden we afscheid nemen. Ze kregen van ons een mapje met foto’s, die in de loop der jaren door Linquenda gemaakt zijn.

Daar wordt altijd erg leuk op gereageerd.

Bij een aantal gezinnen ook aangezegd dat we in november van dit jaar voor het laatst komen met kleding, ze krijgen dan nog tot mei 2019 een broodcontract, en dan is in mei het laatste afscheids bezoek.

Tussendoor nog een keer de mannen in het zonnetje zetten hoor …….. de hele week zo heet! En Wim en Harm maar sjouwen!

Hanneke en ik deden vaak samen de gesprekken. Soms “stuurde” Hanneke mij alleen met de tolk naar binnen. Zo van: “lukt je best, goed dat je dat ook leert”.

Ik vond dat best spannend, want m’n Engels is niet zo goed als dat van Hanneke.

Toch is het wel eens goed om voor “de leeuwen” geworpen te worden. Je kunt vaak meer dan je denkt!

Zo ben ik ook met de tolk bij een moeder en dochter op bezoek geweest. Dochter ligt in bed, praat niet, verstandelijk en lichamelijk beperkt. Ik vroeg aan de moeder (via de tolk) of ik wat mocht zingen met haar, dat mocht. Ik heb haar handen gepakt en heb met haar een kindergebed gezongen:

“Handjes gevouwen, sluit oogjes nu, zacht klinkt ons bidden, Heiland tot U.

Lieve Heere Jezus, zo bidden wij, zegen ons allen, wees ons nabij.”

Ze heeft het niet verstaan, alleen de klanken gehoord.

Maar de Heere heeft het gehoord! Aan de moeder legde ik, via de tolk uit, dat ik om de zegen van God gebeden heb. Dat zijn momenten die ik niet snel vergeet.

’s Middags waren we steeds redelijk op tijd weer bij de opslag.

Zo konden we iedere middag de bus al laden voor de volgende ochtend, dat werkte perfect!

Sponsordozen, voedselpakketten, bedden, fietsen, stoelen ed. in de bus, schoenen en schriften bij de dames in de auto.

Iedere avond, na het eten, zaten we met z’n vieren heerlijk buiten.

De dag evalueren en de nieuwe dag weer doornemen.

We hadden het met elkaar erg gezellig, en dat is niet onbelangrijk!!

Woensdag 9 mei stond om 15.00 uur het vliegtuig alweer klaar voor vertrek.

Ik zie er altijd erg naar uit om naar Roemenie te gaan, maar …. ben ook altijd weer blij om naar het thuisfront te gaan.

Toen ik ’s avond thuiskwam was er bij ons al veel visite in huis. De verjaardag van onze dochter werd gevierd! Ik kon dus meteen m’n verhaal kwijt.

Het bestuur en alle vrijwilligers wil ik enorm bedanken voor al het werk wat ze doen om deze reizen goed te laten verlopen.

Laten we de Heere dankbaar zijn dat Hij ons de kracht geeft om in liefde om te zien naar onze broeders en zuster in Roemenie.

Een hartelijke groet van Anne-Marie de Haan.

foto’s van de reis van februari 2018

een oud vrouwtje doet de was bij -6 graden

want de was moet wel op tijd buiten hangen. of het droog wordt, is een andere vraag

een andere alleenstaande vrouw, zonder tuinman … dit is het resultaat

deze opa zorgt samen met oma voor 6 kleinkinderen; de moeder koos voor een ander leven

dank voor het voedselpakket. een postbode verdient niet veel ….

toen ineens was er sneeuw, halverwege de week. de ijspegels hangen aan het dak

hun huisje is met de auto onbereikbaar; dus ze komen de voedselpakketten halen

vader chronisch ziek, zonder werk;  gelukkig staat er een redelijk huis voor hun 8 kinderen

naast het voedselpakket hebben we wat extra witte kool op de markt gekocht

bijna bij het laatste adres. gelukkig. want het was wel erg koud.

op onze site publiceren we geen foto’s van de gezinnen, die we bezoeken, in verband met de privacy. Ook in Roemenië hebben steeds meer mensen internet.

Daarom wel wat andere foto’s genomen in nov. ’17 als korte reisimpressie.

SAMSUNG CAMERA PICTURES