NIEUW REISVERSLAG

Reisverslag door Willem van Welzenis

van de reis naar Roemenie met  St.Linquenda

van 8 tot 17 oktober 2018

Op maandag 8 oktober verzamelden we ons om 5.45 uur bij Tony van der Eijk om op reis naar Roemenië te gaan. We gingen met vier personen: Tony, Leen en Coen namens de commissie Linquenda en ik als gast.

Ik was in het verleden meerdere keren naar Roemenië geweest, toen namens de stichting Oudewater helpt Roemenië.

Voordat we vertrokken las Tony een gedeelte uit de Bijbel en een meditatie en ging met ons voor in gebed, waarna Marco Blankenburgh ons naar het vliegveld in Eindhoven bracht.

Om 9.10 uur vertrok het vliegtuig richting Boedapest en na een rustige vlucht kwamen we daar om 11.05 plaatselijke tijd aan. Net zoals in Nederland was het in Boedapest zomers weer en we genoten van de tocht in een taxibusje van Boedapest naar Arad.

Gelukkig konden we gemakkelijk en snel de grens over en ik verbaasde me erover dat de afgelopen jaren de wegen enorm verbeterd waren. Daardoor verliep de reis soepel en kwamen we na een uur of vier bij ons logeeradres aan.

In de plaats Arad werd er geld gepind en bij een verhuurbedrijf huurden we een grote bus en een bestelauto, die we nodig hadden om alle goederen op de plek van bestemming te brengen.

De week voordat wij naar Roemenië gingen is er een vrachtwagen met goederen in Arad aangekomen, waarna al deze spullen naar een kerkzaal zijn gebracht: voedselpakketten, jassen, tassen, knuffels, bedden, fietsen, een trampoline en ook veel zakken aardappels die we op de plaatselijke markt in Arad hebben gekocht.

Met behulp van adreslijsten laadden we alvast we de bus, zodat we de volgende morgen de adressen op de route makkelijk zouden kunnen vinden.

De maaltijd gebruikten we aan het eind van de middag bij ons logeeradres.

‘s Avonds namen we met elkaar de volgende dag door en omdat het voor Roemeense begrippen nog erg warm was, zaten we nog een poosje in de tuin of op de veranda.

Met Coen en Leen sliep ik op een kamer, terwijl Tony haar eigen logeerkamer had.

Veel rust was er echter niet in de nacht: naast onophoudelijk gesnurk van een van de gasten klonk er ook al even na 1.00 uur het gekraai van de haan.

 

Elke morgen begonnen we gezamenlijk met het ontbijt en een dagopening.

En daarna gingen we naar de kerkzaal, waar we op een van de tolken wachtten, die dagelijks meeging om voor ons uit het Hongaars te vertalen. Bij de gezinnen werden we hartelijk ontvangen en sommigen hadden zelfs eten voor ons klaargemaakt.

Naar behoefte van de gezinnen deelden we voedselpakketten en kleding uit en bij de plaatselijke bakker werden broodcontracten afgesloten voor gezinnen, die gesponsord worden vanuit Nederland.

De commissieleden bespraken regelmatig de leefomstandigheden van eventuele nieuwe gezinnen en bepalen later  of deze mensen in de toekomst geholpen kunnen worden.

Sommige omstandigheden zijn schrijnend en soms waren de verhalen ook wat tegenstrijdig. In vijf minuten tijd kon bijvoorbeeld het kindertal oplopen van vijf naar negen.

 

Bij ieder bezoek aan een gezin werd een bijbelgedeelte gelezen en een gebed uitgesproken.

En zo gingen we elke dag met bezoekschema’s die thuis door de commissieleden waren opgesteld, op pad.

Op zondag bezochten we de plaatselijke kerkdienst en toen de dienst afgelopen was, kwamen ouders hun kind laten dopen. Zij waren dus niet bij de dienst aanwezig, wat in onze ogen wel merkwaardig was, maar daar misschien normaal.

Na de dienst waren we verder die dag bij ons logeeradres te gast.

 

In de tien dagen die we in Arad doorbrachten hebben we veel armoede gezien. Vooral ouderen, die geen kinderen hebben die voor hen kunnen zorgen, hebben het heel zwaar. Deze mensen leven doorgaans in een onderkomen, dat niet groter is dan vier bij vier meter waar zich al hun huisraad bevindt: tafel, stoel, bed, keuken, kleding enz.

Verder kwamen we veel kinderrijke gezinnen tegen die in armoedige omstandigheden leven, omdat de vader geen werk of een tijdelijk contract heeft, of invalide is waardoor hij niet kan werken.

Naast veel armoede zagen we ook dat er families wonen die het in de loop van de jaren beter hebben gekregen. Daar hebben we afscheid van genomen met een bijbeltekst en een foto, waarbij we hen veel zegen wensten voor de toekomst.

Daarnaast werden er ook nieuwe gezinnen aangemeld; later zullen zij door de commissie worden besproken of we in de toekomst iets voor hen kunnen betekenen.

Op maandag 15 oktober werd de verjaardag van Coen gevierd, waarbij de familie van Bemmel op bezoek kwam en taart meebracht.

De dinsdag daarop bezochten we met elkaar een kinderopvanghuis, de laatste goederen werden nog afgeleverd, de beide auto’s werden ingeleverd en de kerkzaal werd schoon opgeleverd!

Het was een goede reis met vooral prachtig weer, waarin we veel indrukken hebben opgedaan.

Na afscheid te hebben genomen van Jolanda en haar zoon vertrokken we de woensdag om 10.00 uur per taxi naar het vliegveld.

Willem van Welzenis

Zomaar een paar ervaringen, 30 april – 9 mei 2018.

Na een voorspoedige reis kwamen we aan in een zonovergoten Roemenië, en werden we verwelkomd door onze gastvrouw.

Het is voor de vierde keer dat ik mee mag, dus voelt het voor mij een beetje als thuiskomen.

Met z’n vieren uit Holland, Hanneke, Wim, m’n zwager Harm en ik gaan we ons best doen om alle spullen weer bij de gezinnen te brengen.

Onze eerste taak was het sorteren van alle bananendozen in de opslag. Best een hele klus ……. Maar na een tijdje, met extra dank aan Wim en Harm (die gaan maar door, ondanks de hitte ± 30 º ) kon zelfs de bus geladen worden voor de volgende dag.

Moe maar voldaan, geniet ik van m’n bed!

Weer even contact met thuis via de whats-app om “welterusten” te zeggen.

Volgende ochtend met elkaar aan de ontbijt tafel. Ondertussen beetje de dag doornemen.

Om 9.00 uur afgesproken bij de opslag. De tolken waren al aanwezig! Omdat de bus al geladen was, konden we meteen vertrekken.

Deze reis hadden we een extraatje voor “onze” gezinnen.

Bij één gezin (ook gesteund door Linquenda) bestelden we 60 kg geitenkaas.

Zo konden we ieder gezin een pakketje kaas geven, en steunden we de kaasmaker met wat extra inkomsten!

Daarna naar de bakker van het dorp om de broodcontracten weer af te sluiten.

Deze reis konden we weer veel uitdelen:

  • Kledingdozen (van de NL sponsors)
  • Broodcontracten
  • Pakketten met schriften (voor de schoolgaande kinderen)
  • Schoenen (wel even passen)
  • 1 kilo geitenkaas.
  • Speelgoed, knuffels.

En bij gezinnen die dit nodig hebben: bedden, stoelen, fietsen.

Ik was zo blij om iedereen weer te zien.

Ik ben gewoon van de mensen gaan houden ….

Als er dan een echtpaar is, dat tegen ons zegt:”…. jullie zijn familie voor ons”, dan begrijpt u hoe soms de gesprekken zijn. Heel open en vertrouwd naar elkaar! Dat is echt bijzonder om mee te maken. Samen lachen maar ook samen huilen.

Voor 3 adressen hadden we wel een heel bijzonder cadeau!

Van een verpleeghuis uit Ouderkerk kregen we drie “hoog-laag” bedden (ziekenhuis bedden)

Met bijbehorend matras. Op dit bed kan de echtgenoot of zoon goed verzorgd worden.

En het matras kan goed schoongehouden worden. Dat is voor iemand die incontinent is wel héél fijn!!

Van een paar gezinnen konden we afscheid nemen. Ze kregen van ons een mapje met foto’s, die in de loop der jaren door Linquenda gemaakt zijn.

Daar wordt altijd erg leuk op gereageerd.

Bij een aantal gezinnen ook aangezegd dat we in november van dit jaar voor het laatst komen met kleding, ze krijgen dan nog tot mei 2019 een broodcontract, en dan is in mei het laatste afscheids bezoek.

Tussendoor nog een keer de mannen in het zonnetje zetten hoor …….. de hele week zo heet! En Wim en Harm maar sjouwen!

Hanneke en ik deden vaak samen de gesprekken. Soms “stuurde” Hanneke mij alleen met de tolk naar binnen. Zo van: “lukt je best, goed dat je dat ook leert”.

Ik vond dat best spannend, want m’n Engels is niet zo goed als dat van Hanneke.

Toch is het wel eens goed om voor “de leeuwen” geworpen te worden. Je kunt vaak meer dan je denkt!

Zo ben ik ook met de tolk bij een moeder en dochter op bezoek geweest. Dochter ligt in bed, praat niet, verstandelijk en lichamelijk beperkt. Ik vroeg aan de moeder (via de tolk) of ik wat mocht zingen met haar, dat mocht. Ik heb haar handen gepakt en heb met haar een kindergebed gezongen:

“Handjes gevouwen, sluit oogjes nu, zacht klinkt ons bidden, Heiland tot U.

Lieve Heere Jezus, zo bidden wij, zegen ons allen, wees ons nabij.”

Ze heeft het niet verstaan, alleen de klanken gehoord.

Maar de Heere heeft het gehoord! Aan de moeder legde ik, via de tolk uit, dat ik om de zegen van God gebeden heb. Dat zijn momenten die ik niet snel vergeet.

 

’s Middags waren we steeds redelijk op tijd weer bij de opslag.

Zo konden we iedere middag de bus al laden voor de volgende ochtend, dat werkte perfect!

Sponsordozen, voedselpakketten, bedden, fietsen, stoelen ed. in de bus, schoenen en schriften bij de dames in de auto.

Iedere avond, na het eten, zaten we met z’n vieren heerlijk buiten.

De dag evalueren en de nieuwe dag weer doornemen.

We hadden het met elkaar erg gezellig, en dat is niet onbelangrijk!!

Woensdag 9 mei stond om 15.00 uur het vliegtuig alweer klaar voor vertrek.

Ik zie er altijd erg naar uit om naar Roemenie te gaan, maar …. ben ook altijd weer blij om naar het thuisfront te gaan.

Toen ik ’s avond thuiskwam was er bij ons al veel visite in huis. De verjaardag van onze dochter werd gevierd! Ik kon dus meteen m’n verhaal kwijt.

Het bestuur en alle vrijwilligers wil ik enorm bedanken voor al het werk wat ze doen om deze reizen goed te laten verlopen.

Laten we de Heere dankbaar zijn dat Hij ons de kracht geeft om in liefde om te zien naar onze broeders en zuster in Roemenie.

Een hartelijke groet van Anne-Marie de Haan.

foto’s van de reis van februari 2018

een oud vrouwtje doet de was bij -6 graden

 

want de was moet wel op tijd buiten hangen. of het droog wordt, is een andere vraag

een andere alleenstaande vrouw, zonder tuinman … dit is het resultaat

 

deze opa zorgt samen met oma voor 6 kleinkinderen; de moeder koos voor een ander leven

 

dank voor het voedselpakket. een postbode verdient niet veel ….

toen ineens was er sneeuw, halverwege de week. de ijspegels hangen aan het dak

 

hun huisje is met de auto onbereikbaar; dus ze komen de voedselpakketten halen

 

vader chronisch ziek, zonder werk;  gelukkig staat er een redelijk huis voor hun 8 kinderen

naast het voedselpakket hebben we wat extra witte kool op de markt gekocht

bijna bij het laatste adres. gelukkig. want het was wel erg koud.

 

 

 

op onze site publiceren we geen foto’s van de gezinnen, die we bezoeken, in verband met de privacy. Ook in Roemenië hebben steeds meer mensen internet.

Daarom wel wat andere foto’s genomen in nov. ’17 als korte reisimpressie.

SAMSUNG CAMERA PICTURES