NIEUW REISVERSLAG

Zomaar een paar ervaringen, 30 april – 9 mei 2018.

 

Na een voorspoedige reis kwamen we aan in een zonovergoten Roemenie, en werden we verwelkomd door onze gastvrouw.

Het is voor de vierde keer dat ik mee mag, dus voelt het voor mij een beetje als thuiskomen.

Met z’n vieren uit Holland, Hanneke, Wim, m’n zwager Harm en ik gaan we ons best doen om alle spullen weer bij de gezinnen te brengen.

Onze eerste taak was het sorteren van alle bananendozen in de opslag. Best een hele klus ……. Maar na een tijdje, met extra dank aan Wim en Harm (die gaan maar door, ondanks de hitte ± 30 º ) kon zelfs de bus geladen worden voor de volgende dag.

Moe maar voldaan, geniet ik van m’n bed!

Weer even contact met thuis via de whats-app om “welterusten” te zeggen.

Volgende ochtend met elkaar aan de ontbijt tafel. Ondertussen beetje de dag doornemen.

Om 9.00 uur afgesproken bij de opslag. De tolken waren al aanwezig! Omdat de bus al geladen was, konden we meteen vertrekken.

Deze reis hadden we een extraatje voor “onze” gezinnen.

Bij één gezin (ook gesteund door Linquenda) bestelden we 60 kg geitenkaas.

Zo konden we ieder gezin een pakketje kaas geven, en steunden we de kaasmaker met wat extra inkomsten!

Daarna naar de bakker van het dorp om de broodcontracten weer af te sluiten.

Deze reis konden we weer veel uitdelen:

  • Kledingdozen (van de NL sponsors)
  • Broodcontracten
  • Pakketten met schriften (voor de schoolgaande kinderen)
  • Schoenen (wel even passen)
  • 1 kilo geitenkaas.
  • Speelgoed, knuffels.

En bij gezinnen die dit nodig hebben: bedden, stoelen, fietsen.

Ik was zo blij om iedereen weer te zien.

Ik ben gewoon van de mensen gaan houden ….

Als er dan een echtpaar is, dat tegen ons zegt:”…. jullie zijn familie voor ons”, dan begrijpt u hoe soms de gesprekken zijn. Heel open en vertrouwd naar elkaar! Dat is echt bijzonder om mee te maken. Samen lachen maar ook samen huilen.

Voor 3 adressen hadden we wel een heel bijzonder cadeau!

Van een verpleeghuis uit Ouderkerk kregen we drie “hoog-laag” bedden (ziekenhuis bedden)

Met bijbehorend matras. Op dit bed kan de echtgenoot of zoon goed verzorgd worden.

En het matras kan goed schoongehouden worden. Dat is voor iemand die incontinent is wel héél fijn!!

Van een paar gezinnen konden we afscheid nemen. Ze kregen van ons een mapje met foto’s, die in de loop der jaren door Linquenda gemaakt zijn.

Daar wordt altijd erg leuk op gereageerd.

Bij een aantal gezinnen ook aangezegd dat we in november van dit jaar voor het laatst komen met kleding, ze krijgen dan nog tot mei 2019 een broodcontract, en dan is in mei het laatste afscheids bezoek.

Tussendoor nog een keer de mannen in het zonnetje zetten hoor …….. de hele week zo heet! En Wim en Harm maar sjouwen!

Hanneke en ik deden vaak samen de gesprekken. Soms “stuurde” Hanneke mij alleen met de tolk naar binnen. Zo van: “lukt je best, goed dat je dat ook leert”.

Ik vond dat best spannend, want m’n Engels is niet zo goed als dat van Hanneke.

Toch is het wel eens goed om voor “de leeuwen” geworpen te worden. Je kunt vaak meer dan je denkt!

Zo ben ik ook met de tolk bij een moeder en dochter op bezoek geweest. Dochter ligt in bed, praat niet, verstandelijk en lichamelijk beperkt. Ik vroeg aan de moeder (via de tolk) of ik wat mocht zingen met haar, dat mocht. Ik heb haar handen gepakt en heb met haar een kindergebed gezongen:

“Handjes gevouwen, sluit oogjes nu, zacht klinkt ons bidden, Heiland tot U.

Lieve Heere Jezus, zo bidden wij, zegen ons allen, wees ons nabij.”

Ze heeft het niet verstaan, alleen de klanken gehoord.

Maar de Heere heeft het gehoord! Aan de moeder legde ik, via de tolk uit, dat ik om de zegen van God gebeden heb. Dat zijn momenten die ik niet snel vergeet.

 

’s Middags waren we steeds redelijk op tijd weer bij de opslag.

Zo konden we iedere middag de bus al laden voor de volgende ochtend, dat werkte perfect!

Sponsordozen, voedselpakketten, bedden, fietsen, stoelen ed. in de bus, schoenen en schriften bij de dames in de auto.

Iedere avond, na het eten, zaten we met z’n vieren heerlijk buiten.

De dag evalueren en de nieuwe dag weer doornemen.

We hadden het met elkaar erg gezellig, en dat is niet onbelangrijk!!

Woensdag 9 mei stond om 15.00 uur het vliegtuig alweer klaar voor vertrek.

Ik zie er altijd erg naar uit om naar Roemenie te gaan, maar …. ben ook altijd weer blij om naar het thuisfront te gaan.

Toen ik ’s avond thuiskwam was er bij ons al veel visite in huis. De verjaardag van onze dochter werd gevierd! Ik kon dus meteen m’n verhaal kwijt.

Het bestuur en alle vrijwilligers wil ik enorm bedanken voor al het werk wat ze doen om deze reizen goed te laten verlopen.

Laten we de Heere dankbaar zijn dat Hij ons de kracht geeft om in liefde om te zien naar onze broeders en zuster in Roemenie.

 

Een hartelijke groet van Anne-Marie de Haan.

 

 

foto’s van de reis van februari 2018

een oud vrouwtje doet de was bij -6 graden

 

want de was moet wel op tijd buiten hangen. of het droog wordt, is een andere vraag

een andere alleenstaande vrouw, zonder tuinman … dit is het resultaat

 

deze opa zorgt samen met oma voor 6 kleinkinderen; de moeder koos voor een ander leven

 

dank voor het voedselpakket. een postbode verdient niet veel ….

toen ineens was er sneeuw, halverwege de week. de ijspegels hangen aan het dak

 

hun huisje is met de auto onbereikbaar; dus ze komen de voedselpakketten halen

 

vader chronisch ziek, zonder werk;  gelukkig staat er een redelijk huis voor hun 8 kinderen

naast het voedselpakket hebben we wat extra witte kool op de markt gekocht

bijna bij het laatste adres. gelukkig. want het was wel erg koud.

 

 

 

op onze site publiceren we geen foto’s van de gezinnen, die we bezoeken, in verband met de privacy. Ook in Roemenië hebben steeds meer mensen internet.

Daarom wel wat andere foto’s genomen in nov. ’17 als korte reisimpressie.

SAMSUNG CAMERA PICTURES